k

k

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Godspeed You Black Emperor! - Blaise Bailey Finnegan III



There's an evil virus that's threatening mankind 
It's not state of the art, it's a serious state of the mind 
The muggers, the backstabbers, the two faced elite 
A menace to society, a social disease 
To brainwash the mind is a social disorder 
The cynics, the apathy one-upmanship order 
Watching beginnings of social decay 
Gloating and sneering at life's disarray 
Eating away at your own self esteem 
Pouncing on every word that you might be saying 
To attack someone's mind is a social disorder 
The constitution, the government, martial law order 
Superficially smiling a shake of the hand 
As soon as your back is turned treason is planned 
When every good thing's laid to rest 
By the governments hate, by the constitution and their lies 
And every time you think you're safe 
And when you go to turn away 
You know they're sharpening all their knives 
All in your mind 
All in your head 
Try to relate it 
All in your mind 
All in your head 
Try to escape it 
Without a conscience they destroy 
And that's a thing that they enjoy 
They're a sickness that's in all of our minds 
They want to sink the ship and leave 
The way they laugh at you and me 
You know it happens all the time 
But it only happens in your mind 
The rats in the cellar you know who you are... 
Or do you? 
Watching beginnings of social decay... 

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Γ.Σεφέρης-Αφήγηση

Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας *κανείς δεν ξέρει να πει γιατίκάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπεςσαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο5στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.
Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τουςατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκεςπου γερνούνε δύσκολααυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες10σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνεςκαι δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.
Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζειδρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γηςμηχανή μιας απέραντης οδύνης15που κατάντησε να μην έχει σημασία.
Άλλοι τον άκουσαν να μιλάμοναχό καθώς περνούσεγια σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνιαγια σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες20που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς.Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνοεικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνουπρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή.
Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος και ήσυχος25μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένασαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένοξυπνώντας άσκημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτεσαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει30και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκωτίποτε που να μην το συνηθίσατε·προσκυνώ.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Τα βράδια

Το βράδυ οι άνθρωποι
όνειρα δε βλέπουν,

Είναι ο κόσμος σκοτεινός
κι η ελπίδα ανάσα χωρίς οξυγόνο.

Τη νύχτα οι άνθρωποι
κοιμούνται σιωπηλοί,

Η φωνή τους κλεμμένο
απόκτημα κι οι θύτες
άτεγκτοι καταχραστές της.

Τα βράδια τ' αστέρια
είναι φώτα που αργοπεθαίνουν

Μαυροντυμένος ο ουρανός κι
η σελήνη βυθισμένη
στον ωκεανό της αφροσύνης.

Τις νύχτες τριγυρνώ στους δρόμους
αγωνιωδώς αναζητώντας

παιδικές φωνές κι ονείρατα
φωτεινά μεσουράνια στολίδια
χαραγμένα στις ψυχές των ανθρώπων.

Είναι έξω από το χάρτη
η Ιθάκη,
μα δεν έπαψα ποτέ να
την κυνηγώ.

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

"Γαλήνη"-Ηλίας Βενέζης

"-Θαρώ..Θαρώ πως κυνηγάτε χίμαιρες...,λέει ο νέος χαμηλώνοντας τα μάτια.Τούτες οι βέργες και τα τριαντάφυλλα...
 Τ'άλλα τ'αγαθά μάτια τον κοιτάζουν,τώρα,καταπρόσωπο.
-Όχι αυτό,όχι μόνο αυτό παιδί μου,είπε ήρεμα.Δεν είναι μόνο για τις βέργες και τα τριαντάφυλλα..
Κι έπειτα σε λίγο:
-Για τη γαλήνη,είπε σιγά.
Εκεί είναι ο σκοπός.Ο τελευταίος.Γι'αυτό τυραννεί το σώμα του.
-Όμως,πιστεύω,μουρμούρισε πάλι σε λόγο.Κι αν είναι αυτό η χίμαιρα...
Η γαλήνη!Μες στην ησυχία και μες στην ταραχή,στο νερό που ηρεμεί ενώ γίνεται σύννεφο,στα σύννεφα που χτυπιούνται την ώρα της θύελλας γυρεύοντας να ρίξουν το νερό και να ησυχάσουν,στα πάθη των ανθρώπων που παλεύουν και αγωνίζουνται,στους ανθρώπους που πάσχουν γιατί δεν τους προορίστηκε ν ακάμουν τίποτα,στα κορμιά που μάχουνται για τον έρωτα,στ'άστρα που κατρακυλούν τη νύχτα και πέφτουν,στη γη που γυρίζει,στα όνειρα και στα έργα,σ'όλα η αναζήτηση της ισορροπίας που χάθηκε,η αδιάκοπη ανασύνθεση
-Και τυραννώ το σώμα μου και πιστεύω...,είπε πάλι ο Δημήτρης Βένης."

  Από το βιβλίο του Ηλία Βενέζη Γαλήνη.Ένα βιβλίο ιδιαίτερα ελκυστικό και στον τρόπο γραφής,αλλά ιδιαίτερα στη ροή της αφήγησης.Κεντρική ιδέα η δύναμη του  ανθρώπου πάντα να ελπίζει,πάντα να κάνει όνειρα,ακόμη και αν η μοίρα του έχει στερήσει την πίστη στο όνειρο,όπως στους διωγμένους πρόσφυγες της Μ.Ασίας που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο.Δίχως το όνειρο ο χαρακτήρας Δημήτρης Βένης αισθάνεται πως δε θα βρει ποτέ τη γαλήνη,τον ποθητό σκοπό για τη τελμάτωση του ανθρώπου.
  Ωστόσο,στο τέλος του έργου διακρίνεται μια έντονη ειρωνεία και έντονη αντίθεση.Όσοι χαρακτήρες πίστεψαν σε ονείρατα και δεν δίστασαν να διεκδικήσουν την ελπίδα στην ουτοπία τους,έφτασαν τόσο κοντά σε αυτή ,μα η μοίρα τους επεφύλασσε τραγική κατάληξη.Το τέλος τους τραγικό,όπως τραγικών ηρώων,εκεί όπου η άγνοια εντείνει την τραγικότητα.Έτσι συμβαίνει με την Άννα,και τον Δημήτρη Βένη,καθώς και με τον χαρακτήρα της Ελένης.
 Μάλιστα,όσοι κυριολεκτικά ονειρεύτηκαν,το όνειρο τους έκλεισε,τους αιχμαλώτησε μέσα τους.Το όνειρο ήταν ο προάγγελος του τέλους τους.
   Το βιβλίο με κέρδισε από την αρχή,αφήνοντας μια πικρή γεύση μελαγχολίας στο τέλος του.Ίσως η πίστη στη χίμαιρα,η ονειροπόληση και η ελπίδα να καθιστά τον άνθρωπο εύκολο θύμα της Μοίρας..Ή καλύτερα θύμα στη δίνη της πραγματικότητας,του σκληρού και άτεγκτου τιμωρού του ανέλπιστου.Η σκληρή πραγματικότητα σκοτώνει τελικά το όνειρο.