k

k

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

πικρές αλήθειες #7



Σήμερα η μέρα ηλιόλουστη
Χθες έσταζαν μαύρα δάκρυα
Και αύριο πάλι θα βρέχει
          ροδοπέταλα

       έτσι είναι η  ζωή.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

η μνήμη

Μνημειώδης η μνήμη στέκει
στα μάτια αντικριστά.
Διαβρωμένη απ'τον χρόνο ανασταίνει
τη ζωή την πλέον ξένη

Σαν την αγγίξεις
λεία κι άλλοτε τραχιά,
του νου τις κοιμισμένες θύμησες​
ξυπνά.

Στα μάτια τότε
υγρά στολίδια αλμυρά.
Η συγκίνηση της ανάμνησης
αναπόφευκτα στο πρόσωπο κυλά

Πώς να ξεχάσεις τα χέρια που σ'άγγιξαν
και το όνομα τους χάραξαν
σαν γλύπτες της άσπρης σου ζωής .














Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Το ψέμα

Κρυμμένο ξεπροβάλλει
όταν η αλήθεια
ανατέλει

Κι αν σαν τυφλός
το πιστέψεις
θα δεις
γκρεμισμένα τα γυάλινα
ονειρατα που κάποτε έχτισες

Κι αν το φως σε πληγώσει
δεν πειράζει
ήταν τουλάχιστον αληθινό.



Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

περί ποίησης

γράφω ποίηση
για να αγγίξω με λέξεις
την απόλυτη σιγή

όταν το βράδυ
ο χρόνος
σταματά
κι κρυώνει το κορμί,
κεντώ ποιήματα
για να ζεστάνω την ψυχή

δίχως ποίηση η ζωή δεν κυλά
όταν πεζός τη διαβαίνεις σιωπηρά
απλώς την υπομένεις.



 

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

το εύθραυστο

θρυψαλλα στο πάτωμα
γυαλιά σπασμένα

 ραγισμένο το ποτήρι
 που κάποτε κρασί πίναμε

Ποιός το έσπασε όμως;
Ο άνεμος ή ο χρόνος;

Σαν δοκιμάσω να το μαζέψω
ποτάμι το αίμα
κόκκινα δάκρυα
βρέχουν τα χέρια.
  
Το εύθραυστο
  σαν ραγίσει
επιστροφή δεν έχει.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Τις τελευταίες μέρες

κηλίδες μαύρες  
γεμάτο το χαρτί
σαν σκιές απάνω
το στοιχειώνουν.

οι λέξεις κρυμμένες
   ρόδα κλειστά 
    αναμένουν
      το φως.

μα η άνοιξη αργεί 
κι απόψε να φανεί.

(το παράθυρο κλειστό.)