k

k

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

πικρές αλήθειες #10

κείνα τα μάτια μόνο θυμάμαι
που μέσα τους έβλεπα εμένα

κείνα τα ματια που πόνεσα,
θυμάμαι, και πονώ

κείνα τα μάτια που έχασα
και μέσα τους δεν βλέπω πια εμένα

μονάχα χαλάσματα
γκρεμισμένα όνειρα
καρδιές πια
 ξένες




Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

πικρές αλήθειες #9

και τελικά τί έμεινε;
λίγα ξεραμένα άνθη στο βάζο
και μια πικρή γεύση στο στόμα.
άραγε,
υπήρχε κάτι αληθινό
 άξιο τη λησμονιά
να πολεμήσει;


Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

unfulfilled wishes

It was a wonderful night , the kind of night ,dear reader, which is only possible when we are young.
                                                                                                                      Fyodor Dostoyevsky

                                    if only the nights could be whiter ,
                                       if only the sky would be starry,
                                                full of silver spots.

                                     if only people admired the sky 
                                            if only they imitated
                                                   it's colours 

                                                     riding a
                                                white coloured
                                                      cloud 






Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

πικρές αλήθειες #8

Να πιστεύεις αυτό που τα μάτια δε λεν.

                                                     Κείνο που  μόνο ο χρόνος δείχνει.
 



Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Jorge Luis Borges - You learn

The poverty of yesterday was less squalid than the poverty we purchase with our industry today.
Fortunes were smaller then as well.
(The Elderly Lady)


After a while you learn the subtle difference
Between holding a hand and chaining a soul,
And you learn that love doesn’t mean leaning
And company doesn’t mean security.

And you begin to learn that kisses aren’t contracts
And presents aren’t promises,
And you begin to accept your defeats
With your head up and your eyes open

With the grace of a woman, not the grief of a child,
And you learn to build all your roads on today
Because tomorrow’s ground is too uncertain for plans
And futures have a way of falling down in mid-flight.

After a while you learn…
That even sunshine burns if you get too much.
So you plant your garden and decorate your own soul,
Instead of waiting for someone to bring you flowers.

And you learn that you really can endure…
That you really are strong
And you really do have worth…
And you learn and learn…

With every good-bye you learn

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Αύγουστος

Βράδυ του Αυγούστου ήταν, όταν σε πρωτογνώρισα. Ψηλός ,με μαύρα μαλλιά και μάτια και στο στόμα χαραγμένο ένα πλατύ χαμόγελο.
Τα μάτια σου είχαν μια λάμψη μαγική. Έλαμπαν σαν φεγγάρι στον μαύρο ουρανό. Μα πιο πολύ ήταν καθάρια,  λες και μπορούσα να δω μέσα στην ψυχή σου.Βλέμμα αθώο , γλυκό, σαν παιδιού. Και το μειδίαμα στο πρόσωπο έκρυβε έναν σιωπηλό ενθουσιασμό.

Ανταλλάξαμε λίγες λέξεις μέσα σε λίγα λεπτά. Με πλησίασες. Σαν να ήθελες να διαβάσεις ένα κλειστό βιβλίο. Πάντα κλειδωμένο βιβλίο ήμουν.Όμως το άνοιξες. Ένιωσα οτι σε ήξερα καιρό, όχι ένα βράδυ μόνο.

Κάποια περίεργη επίδραση άσκησες στην ψυχή. Βούρκωσε. Η συγκίνηση κύλησε στα μάτια και έβρεξε το στόμα. Αν με ρωτήσεις γιατί , δεν μπορώ να απαντήσω. Κάτι μύχιο κατάφερες να αγγίξεις.

Εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ ήταν και το τελευταίο μας. Δεν σε ξαναείδα και μάλλον δεν θα σε ξαναδώ. Με μια πίκρα στα μάτια σε αποχαιρέτησα. Τα χέρια σταυρωμένα, αμήχανα, καθώς σε κοίταζα να μπαίνεις στο τελευταίο βαγόνι του ηλεκτρικού. ''Καλό βράδυ'' είπα και γύρισα την πλάτη. Αυτό ήταν, είχες πια χαθεί τόσο εύκολα, όπως ακριβώς σε είχα γνωρίσει.

Ήταν ξημέρωμα πια. Περπατούσα στον άδειο δρόμο για το σπίτι. Και ένα χαμόγελο έσκιζε τα χείλη. ''Αρκεί που σε γνώρισα'' μονολογούσα, ''Αρκεί που μπορώ ακόμα να αισθάνομαι...''



Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Al-Mutasim

                       Στον Χ.Λ.Μπόρχες


Η αναζήτηση του Αl-Mutasim
φαντάζει ανέφικτη.

Να βρεις το τέλειο
σε   κόσμο ατελή,
Να αγγίξεις το καθάριο
μέσα στο βούρκο.

"Αδύνατο" θα πουν.

Το ταξίδι για να τον συναντήσεις,
 είναι μακρύ και δύσκολο.

Αρκεί να ακολουθήσεις
Το κελάηδημα τριάντα πουλιών
Υπομένοντας.

Τότε ίσως να τον δεις εμπρός σου,
στο αντιφέγγισμα της σκιάς σου.

Ίσως τοτε να καταλάβεις
πώς πάντα μέσα σου κρυβεται
η δύναμη.