k

k

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Hμερολογιακά Αποστάγματα~

"Ξεχνιέται αυτό που δεν αγαπήθηκε ποτέ.."ακόμα ηχούν τα λόγια της στα αυτιά μου.Έτσι μου είχε πει εκείνο το βράδυ του Γενάρη,όταν καθόμασταν αντικρυστά στο τζάκι, ζεσταίνοντας τα κάστανα στη φωτιά και τις παγωμένες μας καρδιές.Ήμασταν κάποτε ενωμένες εμείς οι δύο,γευόμασταν την ζωή ταυτόχρονα και μοιραζόμασταν τη γλύκα της αχώριστες.Και τώρα να,μετά από χρόνια απουσίας της ,δεν μιλάμε, παρά κοιτάμε βουβές τη φωτιά να καίει τα κάστανα.Και ο πάγος ανάμεσά μας δε λέει να  λιώσει..
Ναι, εγώ δεν την ξέχασα ποτέ.Ακόμα θυμάμαι τις ζεστές μέρες που βαδίζαμε κάτω από τα πεύκα και μιλάγαμε για όλα εκείνα τα ασήμαντα πράγματα που ήταν τότε τόσο σημαντικά.Θυμάμαι το χαμόγελό μου δίπλα στην παρουσία της.Θυμάμαι  σ'εκείνο το εγκαταλελειμμένο οικοδόμημα κοντά στο πάρκο τα αμέτρητα δειλινά που μετρούσαμε  μαζί.Τις μέρες που μετρούσαμε μαζί.Τους μήνες που μετρούσαμε.
 Kαι αναρωτιόμουν ξαπλωμένη με τα μάτια κλειστά, πόσο σχετικά είναι όλα.Πως ο Χρόνος μπορεί να σε ξεγελάσει...Να περνάνε έτη και να νομίζεις πως αλλάξαμε αιώνα.Πως η Μνήμη είναι ικανή να γεννήσει νεκρές εικόνες και να μετουσιωθεί σε Ζωή.Πως οι άνθρωποι φεύγουν,ξεχνούν,αλλάζουν, αλλά το κοινό σας παρελθόν είναι αδύνατον να διαβρωθεί από τα δόντια του Χρόνου..