k

k

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

δειλινό.


Πως πέρασε ο χρόνος,το είδα
κλείνοντας τα μάτια
εκείνο το δειλινό,
όταν βυθιζόταν ο ήλιος
και μαζί οι ψευδαισθήσεις. 

Καθισμένη στα βράχια 
 μπροστά μου τα κύματα
λικνίζονταν ρυθμικά 
κι ο νους έτρεχε στο παρελθόν.

Πως πέρασε ο χρόνος,το ένιωσα
κλείνοντας τα μάτια
νιώθοντας ένα ρίγος
 καθώς ο αέρας ανέμιζε τα 
μπερδεμένα μαλλιά,
καθώς ανέμιζε 
τις καλά φυλαγμένες εικόνες 
μιας χαμένης εποχής.

                     
                        
                                                                                 ~

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Εγκώμιο στη διαλεκτική



Τo άδικο  προχωράει σήμερα με βήμα όλο σιγουριά.
Οι καταπιεστές προετοιμάζονται για δεκάδες χιλιάδες χρόνια.
Η βία εξασφαλίζει: Όπως ακριβώς είναι, έτσι θα μείνει.
Καμιά φωνή δεν αντηχεί έξω από τη φωνή των κυρίαρχων
και στις αγορές λέει η εκμετάλλευση αδιάντροπα: Τώρα
εγώ πρώτη ξεκινάω.
Μα κι από τους καταπιεσμένους λένε τώρα πολλοί:
Αυτό που θέλουμε, ποτέ δεν πρόκειται να γίνει.
***
Όποιος ακόμα ζει, δε λέει: Ποτέ!
Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
Όπως ακριβώς είναι, έτσι δεν μένει.
Όταν πουν ό,τι είχανε  οι κυρίαρχοι να πούνε
θα μιλήσουνε οι κυριαρχούμενοι.
Ποιος τολμάει να πει: Ποτέ;
Ποιος φταίει, σαν η καταπίεση παραμένει; Εμείς.
Ποιος θα φταίει σαν η καταπίεση συντιβεί; Εμείς πάλι.
Όποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί!
Όποιος χαμένος είναι, να παλέψει!
Όποιος την κατάστασή του έχει αναγνωρίσει, πώς να εμποδιστεί;
Γιατί οι νικημένοι του σήμερα είναι οι νικητές του αύριο
Και το Ποτέ γίνεται: Σήμερα ακόμα!

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

«Εγκώμιο στη διαλεκτική»