k

k

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Νοσταλγία



Παρανοϊκή σιωπή
Ένα καμένο απομεσήμερο
Στη μέση του δρόμου

Χείμαρρος
τα λόγια χαμένων
προσώπων,
άγνωστοι οδοιπόροι στης Ζωής
το ανηφόρι.

Παράξενη αλμύρα
 ποτίζει
τα στεγνά χείλη. 

Έντρομη ματιά στο βλέμμα,
καιρό τα μάτια  
με υγρά κοσμήματα να στολίσουν
τον άφραστο φόβο σιωπής.

Υπέρμαχος λιποτάκτης
της στιγμής,
στο βαθύ ξέσπασμα
-τα σπλάχνα κλυδωνίζει-
μόνιμος πολεμιστής

                                Κλαυθμός σιωπηλός
Ένα αργοπορημένο δειλινό
Επάνω στη στροφή

Στης Νοσταλγίας το πλευρό σαν ακουμπάς,
Τα τείχη της απολιόρκητης καρδιάς
Αργοπεθαίνουν.

~




                                                                   


                                                                              ~

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου