Γυρίζω πίσω, μέσα μου γυρίζω

κι αυτό νομίζω
είναι το πιο μεγάλο τόλμημά μου απ’ όλα.
Λένα Παππά "Οδυσσέας" (2001)

μου είπαν χθες ότι οι άνθρωποι έχουν ημερομηνία λήξης. Όταν παύουν να σου κάνουν, τους ξεχνάς, τους προσπερνάς και προχωράς. Είμαστε αναλώσιμοι, δεν το ήξερες; Έτσι μου είπαν. Και εγώ που νόμιζα ότι ακόμη κι αν αλλάζουμε, ακόμη κι αν οι σχέσεις δεν μένουν ίδιες, κάπου στην ψυχή μένει η αγάπη που κάποτε άνθιζε, και δεν κόβεις κάθε σύνδεση, κάθε δεσμό. "Μα δεν μου κάνουν πια, γιατί να τους κρατώ στη ζωή μου;"Πού ζεις; Κατέβα από το συννεφάκι σου. 

Λοιπόν, εγώ δεν θα κατέβω. Θα συνεχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους. Θα συνεχίζω να πέφτω από τα ψηλά στα χαμηλά. Θα συνεχίζω να αγαπώ με τρόπο απόλυτο, ακόμη κι αν δεν παίρνω ανταπόκριση. Γιατί ξέρω, η ζωή, κάποια στιγμή θα σου δώσει πίσω ό,τι έδωσες. 

" at least I have the flowers of myself" 

H.D. 

δίχως τις λέξεις, 

δίχως τα νοήματα, 

 του ανθρώπου τα ποιήματα γίνονται ένα 

τεράστιο κενό.

ο άνθρωπος, περιττή

 μονάδα ανάμεσα σε άρτιους αριθμούς.

Κι ο κόσμος γυρίζει

μόνος σε μια τροχιά,

όταν μόνο υπάρχει 

δίχως έναν σκοπό.

Έρχεται και φεύγει

σήμερα ένιωσα 

εκείνη την μικρή πληγή 

στο στήθος μου

να ανοίγει πάλι.

νόμιζα πως είχε κλείσει

αλλά, άθελά μου, 

ενίοτε

ματώνει. 

πότε στο άκουσμα μιας φωνής

πότε ενός ονόματος

πότε στο άνοιγμα μιας φωτογραφίας

και πάλι ένα σφίξιμο στο στήθος 

έρχεται και φεύγει

και πάλι στο στόμα η πικρή γεύση

της θύμησης. 

Eυτυχώς...

Τουλάχιστον, έρχεται και φεύγει.

Εκείνοι που χάθηκαν

Εκείνοι που χάθηκαν, 

ήρθαν βιαστικοί 

           χτύπησαν το παράθυρό μου

πήγαμε μία βόλτα και

έφυγαν το βράδυ 

δίχως να κοιτάξουν πίσω. 

Εκείνοι που χάθηκαν 

δεν έγραψαν ένα σημείωμα, 

δεν είπαν αντίο, 

ούτε δάκρυα έριξαν για να 

θυμάμαι. 

Μια λεπτή σχισμή χάραξαν 

μες τα σωθικά μου

και κάθε σχισμή μού έμαθε πως

κάποια στιγμή τα βράδια αρχίζουν και μικραίνουν

και κάποτε συνηθίζεις 

να ξυπνάς μόνος σου

να σηκώνεσαι τα πρωινά 

να κοιτάζεις την ανατολή και να εκτιμάς 

κάθε μία σχισμή 

               κάθε μνήμη

                     κάθε ανάσα. 

χαϊκού για εσένα

I.

το χαμόγελό 

σου είδα και φώτισες

τα σκοτάδια μου. 

II. 

στο χαμόγελό 

σου διάβασα τότε τα 

III. 

ήξερα από την 

αρχή πως θα σε

ερωτευόμουν. 

IV. 

την ανατολή 

είδαμε μέσα από 

τα ίδια μάτια. 

V. 

μάτια κόκκινα

σαν τ' ουρανού το χρώμα,

της αγάπης φως. 

 

Ορίζοντας

H αγάπη είναι μία άρρητη συμφωνία

μεταξύ δύο αγνώστων.

Δεν θα τη βρεις τα φωτεινά πρωινά.

Στα ανείπωτα βλέμματα είναι κρυμμένη.

Σαν το κύμα έρχεται και 

φιλάει το σώμα 

το στεγνό.

H αγάπη μέσα από κλειδαρότρυπες φέγγει,

θέλει καθαρή ματιά να την κοιτάξεις,

θέλει ανοιχτή αγκαλιά να της δώσεις,

τότε ίσως τη γνωρίσεις αληθινά. 

Τελικά, η αγάπη είναι μία άρρητη συμφωνία 

μεταξύ δύο αγνώστων, που 

η φωνή τους γίνεται

 μία.   

21.9.24

Τα λόγια σου θα κρατήσω για να σε θυμάμαι:

Μου είχες πει να ζω, να μην αφήσω τη ζωή να φύγει.

Εσύ, νομίζω, την έζησες. 

Τώρα είσαι πια ελεύθερος.