εκείνη την μικρή πληγή
στο στήθος μου
να ανοίγει πάλι.
νόμιζα πως είχε κλείσει
αλλά, άθελά μου,
ενίοτε
ματώνει.
πότε στο άκουσμα μιας φωνής
πότε ενός ονόματος
πότε στο άνοιγμα μιας φωτογραφίας
και πάλι ένα σφίξιμο στο στήθος
έρχεται και φεύγει
και πάλι στο στόμα η πικρή γεύση
της θύμησης.
Eυτυχώς...
Τουλάχιστον, έρχεται και φεύγει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου