Για εμάς

Μπερδεμένα ,είπες, ήταν τα μαλλιά μου.
Τότε, πέρασες τα δάχτυλα σου ανάμεσα τους
και προσπάθησες  τους κόμπους να ξεμπλέξεις.

Μα εγώ, το μπερδεμένο σου μυαλό, πώς  θα ξεμπλέξω;
τα δεμένα στο στόμα λόγια
τα σφιγμένα ανέκφραστα χείλη;

Θέλω
τα δάχτυλα μου στην ψυχή σου
να περάσω, τους κόμπους της
να λύσω. Μα δεν
μπορώ.

Κάθε άγγιγμα μου, αποστροφή σου.


Μπερδεμένα,είπες, ήταν τα μαλλιά μου.
Εσύ μ' άγγιξες,
εγώ ποτέ...

Για την Κατερίνα.

Ό,τι χάνεις μένει μαζί σου για πάντα 
κι η Λυπιού είναι μια χώρα που έφτιαξα 
για να ’μαι πάντα ένα μ’ αυτά που’ χω χάσει 
όταν πιάνουν εκείνα τ’ αβάσταχτα σούρουπα

Για τους περαστικούς

Ανοίγω την πόρτα.

Ο δρόμος αδειανός.

Απλώνω το βήμα στο πεζοδρόμιο.

                                                               Τρέχω.

 Ασθμαίνοντας περπατώ.

                                                               Προσέχω.

Δε  θέλω να τους δω.

Πρέπει τους περαστικούς να         αποφεύγω.

Είναι που 

                                                       φοβάμαι.

Φοβάμαι την πεζή τους ύπαρξη. 

για την απώλεια (ΙV)

κι αν το ήθελες στ' αλήθεια,

                                                   θα ήσουν εδώ.

κι εγώ που θέλω να πιστεύω 

                                                  στην αλήθεια

πρέπει να πείσω τον εαυτό μου  πως

πίσω δεν θα ξανάρθεις.

"πώς πρέπει να ξεχάσω να σ'αγαπώ " γράφω

για να το θυμάμαι.

μαζί σου
το αντίο έγινε πρόλογος και επίλογος συνάμα .

για την απώλεια (ΙΙΙ)

σήμερα σου μιλούσα, μα εσύ έλειπες.
ο εαυτός μου ο μόνος ακροατής.

κάνω πως μ'ακούς,
σου λέω, όσα δεν σου είπα.

με τον μονόλογο αυτό
σε κρατώ ζωντανό,
είσαι πλάϊ μου
εδώ.

"πρέπει να νικήσω τη λήθη", σου λέω.

για την απώλεια -(II)

"Έχω κουραστεί, δεν αντέχω πια αυτές τΙς σκέψεις που παλεύουν μέσα μου
κάθε πρωί κάθε μου προσπάθεια που έχω κάνει στο να πάνε όλα καλά έχει χαθεί
κάθε τέλος και αρχή , κάθε βλέμμα σου και κάθε σου χαμόγελο, που έχω σιχαθεί
κάθε βράδυ που γινόμουνα κομμάτια για να μάθω το γιατί
μα να πάει να γαμηθεί και αυτό
αφού στην τελική όλα αλλάζουνε
όλα καλά θα πάνε μου είχαν πει
όλα θα περάσουνε όλοι περαστικοί
και αυτοί που σε αγαπήσανε, μετά θα σε ξεχάσουνε ,
γιατί έτσι είναι η ζωή, όλοι ξεχνάνε δεν λύνουνε το πρόβλημα απλώς το προσπερνάνε
μα εμένα είναι τιμή μου που θυμάμαι και όσα χρόνια και αν περάσουνε να ξέρεις
εκεί θα 'μαι με αυτή την γαμημένη μοναξιά μου που φοβάμαι
είναι αυτό το σάπιο εγώ μου
αυτή η σάπια κατάθλιψη που τρώει το μυαλό μου
κάθε βράδυ που τον εαυτό μου σκότωνα "



αίρεση-αισθάνεσαι https://www.youtube.com/watch?v=bSFE9LI3LeY

για την απώλεια (Ι)

ξε-χασε με ...

                                                         χάσαμε.

                      

Αφιερωμένο

Δεν σε γνώρισα ποτέ τελικά.
Κι ας κράτησα το χέρι σου σφιχτά,
δεν άκουσα τον χτύπο της καρδιάς .

Το φιλί σου άνοστο
με ένα  κορμί βουβό.
Δυο μάτια ανέκφραστα,
δυο χέρια αμήχανα.

Πως σε λατρεύω σου
ψιθύρισα μια νύχτα,
μα τα λόγια αντίκρυσμα  δεν είχαν.


Το ν'αγαπάς είναι δύσκολο ,
όχι ν'αγαπιέσαι.
Αυτό μόνο δεν πρόλαβα
να σου πω.