Για εμάς

Μπερδεμένα ,είπες, ήταν τα μαλλιά μου.
Τότε, πέρασες τα δάχτυλα σου ανάμεσα τους
και προσπάθησες  τους κόμπους να ξεμπλέξεις.

Μα εγώ, το μπερδεμένο σου μυαλό, πώς  θα ξεμπλέξω;
τα δεμένα στο στόμα λόγια
τα σφιγμένα ανέκφραστα χείλη;

Θέλω
τα δάχτυλα μου στην ψυχή σου
να περάσω, τους κόμπους της
να λύσω. Μα δεν
μπορώ.

Κάθε άγγιγμα μου, αποστροφή σου.


Μπερδεμένα,είπες, ήταν τα μαλλιά μου.
Εσύ μ' άγγιξες,
εγώ ποτέ...

Μια πρόταση

Είμαστε δύο λέξεις

άναρχα γραμμένες

στο άδειο χαρτί. 

Ποτέ δεν γίναμε πρόταση.

Εγώ γράφω "αγαπώ"

κι εσύ "αρνούμαι''.

πώς στην ίδια πρόταση να ανταμώσει
την  άρνηση η αγάπη; 

Για τους περαστικούς

Ανοίγω την πόρτα.

Ο δρόμος αδειανός.

Απλώνω το βήμα στο πεζοδρόμιο.

                                                               Τρέχω.

 Ασθμαίνοντας περπατώ.

                                                               Προσέχω.

Δε  θέλω να τους δω.

Πρέπει τους περαστικούς να         αποφεύγω.

Είναι που 

                                                       φοβάμαι.

Φοβάμαι την πεζή τους ύπαρξη. 

περί έρωτος φόβου

όταν πλάι μου στεκόσουν

σιωπηλός,
έπρεπε να στο πω:
"ο φόβος δε χωρά στον έρωτα."

έρχομαι να στο φωνάξω,
κάτω από την κλειστή σου
πόρτα, περιμένω,
                             ένα λεπτό
μήπως ανοίξεις,
μήπως τολμήσεις να
            αγαπήσεις.

so strange

what a beautiful thing the oblivion.
we tend to forget even our
happiness
               So strange.
Just like your eyes
They speak different languages,
The one of the heart
and the other of ignorance
             So strange.
The feeling of distance
when somebody is standing right next to you
            So strange.