Θαλασσα~Kωνσταντίνος Καρυωτάκης

(http://lostoneself.deviantart.com/art/alternate-ending-333165045)

Όμως τα στήθια που τα ταράζει κάποιο  θανάσιμο πάθος δε θα γαληνέψουν

Τα σύννεφα γιγάντικα φαντάζουν κι ασημένια

στο μολυβένιον ουρανό

σαν τα χτυπά του ήλιου το φως· σαν τα χτυπά ο αγέρας

φεύγουνε πίσω απ’ το βουνό.

Κι είναι θερίο η θάλασσα. Το παρδαλό της χρώμα

δίνει της —μπλάβο εκεί μακριά,

πιο δώθε ανοιχτοπράσινο κι ακόμα δώθε γκρίζο—

κάποια παράξενη θωριά.

Τα κύματα τα πράσινα, τα γκρίζα και τα μπλάβα,    

  πέρα, απ’ του πέλαου τα φαρδιά,

τα φέρνει ρήγας ο βοριάς, μπατσίζουνε τα βράχια,

μπατσίζουνε την αμμουδιά.

Τις βάρκες, τις ψαρόβαρκες ο φόβος κυβερνήτης

μες στο λιμάνι τις κρατεί·

μα η σκέψη μου όλο σέρνεται στα γαλανά τα πλάτια

μ’ ένα χρυσόνειρο δετή.

Σα γλάρος μαυροφτέρουγος πετά η ψυχή μου, σμίγει

με την ψυχούλα του νερού

και τηνε πάει ο άνεμος και τηνε πάει το κύμα

κι είναι παιχνίδι του καιρού.

                                                                    

Κι ενώ πονώ τον πόνο σου και πάω προς το βυθό 

σου 

και χάνομαι με τον αφρό,

ύστερα,στο γαλήνεμα.με την ηλιακή χαρά σου,

θάλασσα δεν θαν τη χαρώ

~

Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

δειλινό.

Πως πέρασε ο χρόνος,το είδα

κλείνοντας τα μάτια

εκείνο το δειλινό,

όταν βυθιζόταν ο ήλιος

και μαζί οι ψευδαισθήσεις. 

Καθισμένη στα βράχια 

 μπροστά μου τα κύματα

λικνίζονταν ρυθμικά 

κι ο νους έτρεχε στο παρελθόν.

Πως πέρασε ο χρόνος,το ένιωσα

κλείνοντας τα μάτια

νιώθοντας ένα ρίγος

 καθώς ο αέρας ανέμιζε τα 

μπερδεμένα μαλλιά,

καθώς ανέμιζε 

τις καλά φυλαγμένες εικόνες 

μιας χαμένης εποχής.

                     

                        

                                                                                 ~

abstract

Η μελωδία.

 

Η ψυχή πνίγεται απο συναισθήματα που δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια.

Οι αλήθειες και οι λέξεις κρύβονται μέσα στη διχασμένη ψυχή.Τότε ακουμπώ τα δάχτυλά στα ασπρόμαυρα πλήκτρα του καλύτερου  φίλου.Εκείνου που διαβάζει τις απόκρυφες σκέψεις,εκφράζει τα μύχια της ψυχής σου,τα αισθήματα που σιωπούσαν στις φωνές που σου υπέβαλλε η συνείδηση, η λογική και ο φόβος.

Ένταση,θλίψη,μελαγχολία,λέξεις που δεν τόλμησες ποτέ να αρθρώσεις σ'αυτή τη μελωδία.Λυτρωτική η σημασία της,απελευθέρωσε από μέσα σου εκείνο το βάρος που πίεζε το στήθος.

(Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής.)

The sunset.

Ήθελα να φύγω,να ξεφύγω απο τα προβλήματα,απο την ρουτίνα του σήμερα.Άνοιξα τα παράθυρο για να ''αναπνεύσω''.Και εκεί στο βάθος διακρίνοταν ο πίνακας του ομορφότερου ηλιοβασιλέματος.

Ο ήλιος είναι εκείνος που επιλέγει τα χρώματα,ο καλλιτέχνης.Ίσως να έχει ανακατεύσει το κόκκινο με το πορτοκαλί και το κίτρινο και να έχει προσθέσει λίγο ασπρο.Τα πινέλα του γραμμοσκιάζουν με επιτυχία τα δέντρα και το βουνό.

Χρησιμοποιώντας όλη του τη δεξιοτεχνία,ο καλλιτέχνης ξεκινά με τον ουρανό.Απαλά ακουμπάει το πινέλο στον καμβά χρησιμοποιώντας χαμηλά πιο σκούρα χρώματα και όσο ανεβαίνει προς τα πάνω του ''καμβά'' πρoσθέτει ολο και λίγο άσπρο μαζί με πορτοκαλί.Συνεχίζει με τη θάλασσα,τον καθρέπτη του ουρανού.Ο Ηλιος συλλέγει όλα του τα χρώματα.Παίρνει το πινέλο και αρχίζει να σχεδιάζει ελαφρούς κυματισμούς. Η θάλασσα παριστάνεται  ήρεμη,γαλήνια. Μου μεταφέρει την αύρα της και ένα συναίσθημα ηρεμίας που χρειαζόμουν απίστευτα εκείνη τη στιγμή.Το χρώμα της,όμοιο με του ουρανού..Και ο Ήλιος στέκει εκεί περίφανος για το κομψοτέχνημα του.

Ολα αυτά σκεφτόμουν και ταξίδεψα στη μαγεία της φύσης,η οποία είναι υπεύθυνη για την ομορφιά αυτού του τοπίου.Μου έδωσε μια βαθιά ανάσα οξυγόνου για να συνεχίσω και να αντιμετωπίσω ό,τι με προβληματίζει.

Γι'αυτό η φύση είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του ανθρώπου,γιατί καταφέρνει μέσα στον μουντό καμβά της ζωής μας να τον γεμίζει με τα πιο φωτεινά της χρώματα.Γιατί καταφέρνει,πάντα να αναζοπυρώνει μέσα μας τα πιο όμορφα συναισθήματα.

The boat.

Bήματα αργά δίπλα στη θάλασσα.Ο αφρός της ακουμπά τρυφερά τα δαχτυλα των ποδιών μου.Και εκεί δίπλα η Βάρκα.

Τι όμορφα που είναι να τη βλέπεις να ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά στα κύματα της θάλασσας.Όνειρο ειναι να φύγω ένα δειλινό.Εγώ και αυτή,να προχωράμε προς το σημείο που ''βυθίζεται'' μέσα στο νερό ο ήλιος.Να αγγίξουμε τα αυθεντικα χρώματά του,που αποτελούν όλα μαζί τη μαγεία ενος ζωγραφικού πίνακα.Και μετά να επιστρέψουμε το βράδυ,όταν τα αστέρια πληθύνουν στον ουρανό..Εγώ και αυτή,να ακούσει τα μυστικά μου,τα όνειρα μου.Εγώ και αυτή.