περί έρωτος φόβου

όταν πλάι μου στεκόσουν

σιωπηλός,
έπρεπε να στο πω:
"ο φόβος δε χωρά στον έρωτα."

έρχομαι να στο φωνάξω,
κάτω από την κλειστή σου
πόρτα, περιμένω,
                             ένα λεπτό
μήπως ανοίξεις,
μήπως τολμήσεις να
            αγαπήσεις.

βήματα

Λίγα βήματα
                    δειλά, αλλά
                                         ενθουσιώδη
και πάλι πίσω πέφτω
                                    στην ίδια παγίδα.

Τα βήματα
                απαγορεύονται
                                        σε όσους
                                                         πετώντας  περπατούν. 

Κενό

https://www.youtube.com/watch?v=ZMBq_rwrOQ4


Θα έπρεπε να ήσουν εδώ

Alone With Everybody

the flesh covers the bone 

and they put a mind 

in there and 

sometimes a soul, 

and the women break 

vases against the walls 

and the men drink too 

much 

and nobody finds the 

one 

but keep 

looking 

crawling in and out 

of beds. 

flesh covers 

the bone and the 

flesh searches 

for more than 

flesh. 

there's no chance 

at all: 

we are all trapped 

by a singular 

fate. 

nobody ever finds 

the one. 

the city dumps fill 

the junkyards fill 

the madhouses fill 

the hospitals fill 

the graveyards fill 

nothing else 

fills. 

Anonymous submission. 

Charles Bukowski

Εμείς

Δεν μπορώ να κοιτάζω τους τοίχους του δωματίου.

Άπρακτη.

Εκεί έξω οι άνθρωποι πεθαίνουν

Εκεί έξω οι άνθρωποι χάνονται κι

Εδώ η ίδια μελαγχολία της απραξίας με πνίγει.

Κλαίει η ψυχή στη σκέψη

της  πραγματικότητας.

Και είναι λάθος να προσπαθήσω να ξεχάσω,

Η αδιαφορία είναι συνενοχή.

Συνενοχή στην απολίτιστη κουλτούρα του κέρδους,

του απαγχονισμού του ανθρώπου μέσα μας.

Και έχουν τη δύναμη όλοι τους να

σε κάνουν να νιώθεις ανίκανος να σπάσεις

τη βιτρίνα της δύναμής  τους.

Αν εσύ και εγώ

Εγώ και εσύ 

σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά,

είμαστε περισσότεροι.

Αν στ’ αλήθεια ξεχάσουμε το συμφέρον

Αν στ’ αλήθεια αγωνιστούμε για τον άνθρωπο.

Ξέχασε τις ιδέες εκείνες

που διαγγέλουν την ισότητα και καταλήγουν

στην απολυταρχία.

Είναι ουτοπικό να ονειρεύομαι 

κόσμο ανθρώπινα φτιαγμένο, 

Και όχι εκείνο της κυριαρχίας 
του δυνατού στον αδύνατο;

 Προορισμός είναι το όνειρο.

Άλλωστε, τον παράδεισο εμείς τον φτιάχνουμε.

Εγώ και εσύ

Εσύ και εγώ.

~

Τις τελευταίες μέρες το μυαλό στροβιλίζει γύρω από αυτές τις σκέψεις.Κάπου πνίγονται μέσα στο νου και η ανάγκη να αποτυπωθούν,έστω και σε λίγες γραμμές επείγει. Αυθόρμητα.Αναγκαία.

Σκέψη θελκτική

Ελλοχεύει στο μυαλό

σκέψη θελκτική.

Τα δάχτυλά του μέσα μου

να κλείσω,

στο ακρογιάλι της ψυχής μου

να αφεθούμε,

τους κρίνους της καρδιάς

να του χαρίσω.

Ανθοστολισμένη χαράδρα

επικίνδυνη γίνηκε ο νους.

Σηκώθηκε αγέρι εδώ ψηλά
παρασύροντας τη μνήμη
στο χθες.

Λησμόνησα

πως στα λευκόφωτά σου μάτια
ξεχώριζε

το αφρώδες κύμα της φυγής σου.

Μα ακόμα στο νου,

τρεμοπαίζει η σκιά του

η σπίθα στο βλέμμα

στη σιωπή το γέλιο

στην παράνοια η λογική.

7.3.15

Κάποιες στιγμές
το παρελθόν  ορμητικά
προσπίπτει στο παρόν

Αρνείται το μυαλό
να ξεχάσει τα
περασμένα χρόνια

Η μελαγχολική γεύση
του χαμένου
χρόνου στη μνήμη

φέρνει δάκρυα πικρά
στη θύμηση,όσων δεν
θα ξαναέρθουν,

Κοσμήματα στο πρόσωπο
σπαρμένα,
είναι οι στιγμές που έζησα,δίχως να τις ζήσω
 η αιτία

Κλείνω τα μάτια
οι εικόνες επιμένουν
να προβάλουν επιτηδευμένα

Τους δείκτες κανενός ρολογιού
ποτέ κανείς δεν κατάφερε να στρέψει
προς τα πίσω


Κρύψου στης πραγματικότητας
τη λήθη.
Ξέχασε.

Είναι...

Είναι οι χαμένες στιγμές
τα σπαταλημένα βράδια υπο
το φως μαυροντυμένων ανθρώπων,

Το απατηλό χαμόγελο,είναι,
οι ανεπίγνωστοι άγνωστοι περιπλανητές
της ζωής,

Είναι το κενό που δε γεμίζει
με κίβδηλες στης  στιγμής το κάλεσμα
στιγμές,

που άλγος
βαθύ
απλώνει
δηλητηριάζοντας
τη μνήμη

που διαλύει τη φωλιασμένη
στη ψυχή
ελπίδα:πως ημερομηνία λήξης
στους ανθρώπους
δεν
υπάρχει.

Σήμερα

χθες σ'αγάπησα στο
σκοτάδι.
ανείπωτα λόγια.
σφιγμένα δάχτυλα και
κλειστά χείλια ξερά
χθες με κοίταζες στα μάτια
κι ήξερα.


τις νύχτες γυρνά η ψυχή
στα ίδια μέρη,
στο  χθες.


''απαγορευμένο'' φωνάζουν όλοι,
(να ελπίζεις είναι λάθος
όχι να αγαπάς)

~.~.~.~

credits to :
https://www.youtube.com/watch?v=tQZ-7ARbMWY

Ευλογία και Κατάρα

Να κρύβομαι πίσω απ’τις λέξεις

Να σκεπάζω τη ταραγμένη θάλασσα,

Πάνω σε βράχια να χτυπώ,

Ματωμένες σκιές χαραγμένες στο όνομά μου να ξεβράζω

Αλμυρή φρεσκάδα να μυρίζω,

Να φυλάσσω αναμνήσεις τρυφερές κι εικόνες φευγαλέες στο χαρτί

Ρίζες βαθιές  στο χώμα ν’απλώνω

Σκιερή συντροφιά σε περαστικούς να απλώνω

 Ποτίζοντας την  αειθαλή μοναξιά σταγόνες παρελθόν

Μάταιη ανάγκη της ψυχής

Σχισμές με λέξεις σε πέτρες  λευκές

Σκαλίζωντας

Κι αντίστροφα μετρώντας

Μέρες

Μήνες

εποχές

αμόλυντες τις μνήμες να ανασταίνει.

Νοσταλγία

Παρανοϊκή σιωπή

Ένα καμένο απομεσήμερο

Στη μέση του δρόμου

Χείμαρρος

τα λόγια χαμένων

προσώπων,

άγνωστοι οδοιπόροι στης Ζωής

το ανηφόρι.

Παράξενη αλμύρα

 ποτίζει

τα στεγνά χείλη. 

Έντρομη ματιά στο βλέμμα,

καιρό τα μάτια  

με υγρά κοσμήματα να στολίσουν

τον άφραστο φόβο σιωπής.

Υπέρμαχος λιποτάκτης

της στιγμής,

στο βαθύ ξέσπασμα

-τα σπλάχνα κλυδωνίζει-

μόνιμος πολεμιστής

                                Κλαυθμός σιωπηλός

Ένα αργοπορημένο δειλινό

Επάνω στη στροφή

Στης Νοσταλγίας το πλευρό σαν ακουμπάς,

Τα τείχη της απολιόρκητης καρδιάς

Αργοπεθαίνουν.

~

                                                                   


                                                                              ~

carry

''And the water takes hold

Fills his lungs and crushes his body

Dust floats through sun in water''

                            Isis~Carry

                             \http://www.youtube.com/watch?v=eEiZczbskKs

Κι αν ήμουν ο άνεμος,

το νερό είναι πιο δυνατό,

στο περασμά του σε παρασέρνει.

Κι αν είχα τη δύναμη,

τα δάχτυλά σου θα χάιδευα.

Mάταιη κάθε προσπάθεια
μαζί μου να σε πάρω.

~

Θαλασσα~Kωνσταντίνος Καρυωτάκης

(http://lostoneself.deviantart.com/art/alternate-ending-333165045)

Όμως τα στήθια που τα ταράζει κάποιο  θανάσιμο πάθος δε θα γαληνέψουν

Τα σύννεφα γιγάντικα φαντάζουν κι ασημένια

στο μολυβένιον ουρανό

σαν τα χτυπά του ήλιου το φως· σαν τα χτυπά ο αγέρας

φεύγουνε πίσω απ’ το βουνό.

Κι είναι θερίο η θάλασσα. Το παρδαλό της χρώμα

δίνει της —μπλάβο εκεί μακριά,

πιο δώθε ανοιχτοπράσινο κι ακόμα δώθε γκρίζο—

κάποια παράξενη θωριά.

Τα κύματα τα πράσινα, τα γκρίζα και τα μπλάβα,    

  πέρα, απ’ του πέλαου τα φαρδιά,

τα φέρνει ρήγας ο βοριάς, μπατσίζουνε τα βράχια,

μπατσίζουνε την αμμουδιά.

Τις βάρκες, τις ψαρόβαρκες ο φόβος κυβερνήτης

μες στο λιμάνι τις κρατεί·

μα η σκέψη μου όλο σέρνεται στα γαλανά τα πλάτια

μ’ ένα χρυσόνειρο δετή.

Σα γλάρος μαυροφτέρουγος πετά η ψυχή μου, σμίγει

με την ψυχούλα του νερού

και τηνε πάει ο άνεμος και τηνε πάει το κύμα

κι είναι παιχνίδι του καιρού.

                                                                    

Κι ενώ πονώ τον πόνο σου και πάω προς το βυθό 

σου 

και χάνομαι με τον αφρό,

ύστερα,στο γαλήνεμα.με την ηλιακή χαρά σου,

θάλασσα δεν θαν τη χαρώ

~

Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

δειλινό.

Πως πέρασε ο χρόνος,το είδα

κλείνοντας τα μάτια

εκείνο το δειλινό,

όταν βυθιζόταν ο ήλιος

και μαζί οι ψευδαισθήσεις. 

Καθισμένη στα βράχια 

 μπροστά μου τα κύματα

λικνίζονταν ρυθμικά 

κι ο νους έτρεχε στο παρελθόν.

Πως πέρασε ο χρόνος,το ένιωσα

κλείνοντας τα μάτια

νιώθοντας ένα ρίγος

 καθώς ο αέρας ανέμιζε τα 

μπερδεμένα μαλλιά,

καθώς ανέμιζε 

τις καλά φυλαγμένες εικόνες 

μιας χαμένης εποχής.

                     

                        

                                                                                 ~

Ξένοι.

                                  Rene Magritte-The Kiss

‎"Kαι σμίγουν και χωρίζουν οι

άνθρωποι.Kαι δεν παίρνει τίποτα

ο ένας απ' τον άλλον.Γιατί ο

έρωτας είναι ο πιο δύσκολος

δρόμος να γνωριστούν''

Τάσος Λειβαδίτης

Ξένοι

παντάξενοι

Κενοί.

Λησμονήσαμε την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου απο τη ζώωδη κατάσταση:την ικανότητα του να αισθάνεται.

lost in nothing

Ήταν νύχτα,τότε.Περπατούσα και ένιωθα οτι ανέβαινα μια μεγάλη ανηφόρα.Το βήμα μου αργό και η ανάσα μου βαριά..πιο βαριά απο  ποτέ.Κοιτούσα μπροστά,αδιαφορώντας για το τι συνέβαινε γύρω μου.Mπροστά μου  προβάλλονταν εικόνες απο το παρελθόν..Αναμνήσεις που δεν πέθαναν στο πέρας του χρόνου,αλλά ζωντανεύουν κάθε στιγμή που έχω ανάγκη να αισθάνομαι δίπλα μου τους ανθρώπους εκείνους που έφυγαν δίχως να πουν ''αντίο''.
Έτσι,παθητικός  θεατής της ζωής μου,ήμουν ανίκανη να αλλάξω το παρελθόν.Μα το χειρότερο  ήταν πως  αισθανόμουν αδύνατη να διαχειριστώ το μέλλον.

Περπατούσα(πότε άλλωστε δεν έτυχε να επιλέξω τη φυγή ως αντίβαρο στο πρόβλημά μου).Και τότε ήρθε στο μυαλό μου ο στίχος αυτός:''ἡ νύχτα μὲ ὁδήγησε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς δρόμους;
ἢ αὐτοὶ οἱ δρόμοι μὲ ὁδήγησαν στὴ νύχτα;''

Στάθηκα ακίνητη για μια στιγμή.Τα πόδια μου δεν ήθελαν να συνεχίσουν το ατελεύτητο βάδισμα.Άλλωστε όλα πλέον ήταν ξεκάθαρα στο νου.Εγώ επέλεξα τους δρόμους αυτούς τους αδιέξοδους.Μα το πρόβλημα είναι οτι δεν βρίσκω πως να γυρίσω πίσω..εκεί που ξεκίνησα..Στο σημείο εκείνο,πρίν νυχτώσει,πρίν χάσω το δρόμο μου,πριν χάσω τον εαυτό μου...

μια νυχτα..

Αποσπασμα απο το διηγημα Μια νυχτα του Αντωνη Σαμαρακη

[...]Oλοι ελεγαν πως αγαπουσε την μοναξια..Αυτο που του συνεβαινε δεν ητανε πως αγαπουσε την μοναξια.Ισα,ισα μισουσε τη μοναξια!Ηθελε να ειναι κοντα σοτυς ανθρωπους διπλα τους,να σκυψει πανω στην αγωνια τους να κανει το χρεος του στους βασανισμενους ανθρωπους του καιρου του.Μα ητανε κατι που τον εμποδιζε.

Ειχε σκεφτει πανω στη ζωη.Γυρευε να δει την αληθεια.Το αληθινο προσωπο της ζωης.Και ειδε!Μα τοτε ανακαλυψε πως ειχε μεινει μονος.Ειχε μπει στην περιοχη μιας εσωτερικης μοναξιας.Ηθελε να βγει απο την μοναξια του,τη μισουσε.Δεν εχουμε το δικαιωμα,σκεφτοτανε,να μενουμε μονοι στον καιρο που ζουμε.Οι ανθρωποι μας

περιμενουν,μας αναζητανε!Και να δεν μπορουμε να τους κανουμε ευτυχισμενους,μπορουμε ωστοσο να τους ανοιξουμε την καρδια μας και να τους πουμε πως αυτη η ζωη δεν μας αφηνει να ησυχασουμε,πως ειμαστε κοντα τους,διπλα τους,μετοχοι και εμεις στην κοινη αγωνια..

[...]Προχωρουσε μονος του εκεινη την νυχτα και σκεφτοτανε ποσο πολυ ηθελε να ανοιξει την καρδια του!Αν μπορουσε να προσευχηθει,αν πιστευε σε κατι περα απο τα ανθρωπινα,θα ζητουσε αυτο μοναχα,να μπορεσει να ανοιξει την καρδια του.Ενα κυμα ειχε στο στηθος του.Τον πιεζε.Ζητουσε διεξοδο.

Καθως προχωρουσε,ειδε στην γωνια μα σκια.Σταματησε επιτοπου.Ηταν εκει ενας ανθρωπος,ακινητος και τον κοιταζε.Πηγε κοντα στον αγνωστο που ητανε ολομοναχος σαν και αυτον.Τον ενιωσε κοντα του,πολυ κοντα του,το κυμα στο στηθος του πιεζε,πιεζε,κατι εσπασε μεσα του,τελος λτρωθηκε και ανοιξε την καρδια του σε αυτον τον αγνωστο,που ποιος ξερει ποια παιδικα χερια τον ειχανε στησει εκει,ανοιξε την καρδια του σε αυτον τον χιονανθρωπο.