περί ποίησης

γράφω ποίηση
για να αγγίξω με λέξεις
την απόλυτη σιγή

όταν το βράδυ
ο χρόνος
σταματά
κι κρυώνει το κορμί,
κεντώ ποιήματα
για να ζεστάνω την ψυχή

δίχως ποίηση η ζωή δεν κυλά
όταν πεζός τη διαβαίνεις σιωπηρά
απλώς την υπομένεις.



 

το εύθραυστο

θρυψαλλα στο πάτωμα
γυαλιά σπασμένα

 ραγισμένο το ποτήρι
 που κάποτε κρασί πίναμε

Ποιός το έσπασε όμως;
Ο άνεμος ή ο χρόνος;

Σαν δοκιμάσω να το μαζέψω
ποτάμι το αίμα
κόκκινα δάκρυα
βρέχουν τα χέρια.
  
Το εύθραυστο
  σαν ραγίσει
επιστροφή δεν έχει.

Τις τελευταίες μέρες

κηλίδες μαύρες  
γεμάτο το χαρτί
σαν σκιές απάνω
το στοιχειώνουν.

οι λέξεις κρυμμένες
   ρόδα κλειστά 
    αναμένουν
      το φως.

μα η άνοιξη αργεί 
κι απόψε να φανεί.

(το παράθυρο κλειστό.)

Τελείες

Όλο και κάτι μου φταίει
Γράφω σβήνω το τετράδιο
Βάζω κόμματα πλάι σε
λέξεις χωρίς νόημα

Εκεί,
πλάι στο τέλμα,
πρέπει να μπαίνουν
τελείες .

(Το τέλος πάντα γεννά μιαν αρχή.) 

Φεύγοντας - Νίκος Καρούζος

Χρωματιστά βιώματα σήμερα

στο άπειρο.

λέξεις που ερωτεύονται λέξεις 

ερήμην της θεότητας.

τόσα χρόνια πίσω στο δράμα

της ηλικίας

με τόσους ήλιους αδιάφορους 

να ξεπροβάλλουν.

ένας αόριστος της γραμματικής 

από αχόρταγες δεκαετίες.

είμαι όμως ο λάτρης του παρόντος

αυτό και μόνο.

Κάποτε η μνήμη αρέσει ίσως

να γίνει τ'ουρανού η απήχηση.

Πικρές αλήθειες- #5

έλεγαν να βλέπω το όμορφο στους ανθρώπους
και προσπαθώ  να θυμάμαι τα λόγια τους.
μα είναι ανώφελο να βλέπεις
με χρωματιστά μπλε γυαλιά
τον ουρανό
γαλανό.

Προς Φίλους

Για την φιλία όλοι εκεί έξω θα έκαναν τα πάντα.
Μέχρι ένα σημείο βέβαια:
Να μην θιγεί ο εαυτός τους.

Οι όροι είναι δίκαιοι.

#2

Παρατηρώντας τη Ζωή
μπορώ να διατρανώσω με απόλυτη σιγουριά ένα πράγμα:
την ανυπολόγιστη αβεβαιότητα της βεβαιότητας.

Διάλογος με τ'άστρα

Περπατάγαν νωχελικά στη μέση του δρόμου. Βήματα βαριά, ανάσες λαχανιασμένες με πρόσωπα σκυθρωπά.Κρατιούνταν από τα χείλη ο ένας του άλλου, από τις λέξεις που θα ψιθύριζαν τα στόματά τους. Ήταν νέοι και φοβόντουσαν τις λέξεις, όπως τον κόσμο εκεί έξω.
Κάτι βάραινε τις αθώες ψυχές τους. Ήταν νύχτα άλλωστε, και το βράδυ οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα πιο άγριες. Βαρύγδουπες εξφενδονίζονται και προσκρούουν στο αυτί, σαν δυνατά χαστούκια στο πρόσωπο. Και σε ξυπνάνε από ύπνο βαθύ, όπως ένας τρομερός εφιάλτης.
  "Δεν είμαι αρκετός" είπε. "Νιώθω ατελής και αυτό με τρελαίνει". Το κορίτσι τον κοίταξε προσεκτικά στα μάτια. Ξεφύσηξε διώχνοντας τον αέρα από το στήθος της μαζί και το βάρος που το πλάκωνε σθεναρά. Σταύρωσε τα χέρια της με αμηχανία και του είπε: "Αυτό που σε τρελαίνει είναι ότι  δεν μπορείς να είσαι  τέλειος''. Μα άνοιξε τα μάτια σου, δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δες μπροστά σου τι έχεις. Έναν άνθρωπο. Και οι άνθρωποι γεννήθηκαν μέσα στο λάθος. Είμαστε φτιαγμένοι ατελείς, είμαστε γεννημένοι να σφάλουμε και να υστερούμε,πώς γίνεται να μην το βλέπεις;''          
  ‘'Για εσένα θα ήθελα να είμαι τέλειος'' ψέλισε ο άνδρας και κατηύθυνε το βλέμμα στον ουρανό. ''Κάνεις λάθος.Κοίταξε τα άστρα..Να βλέπεις εκεί, αυτό το άστρο; Αυτός είναι ο Ωρίωνας. Κοίταξε πόσο όμορφο είναι..Το φως του γεμίζει το μαύρο του ουρανού. Αν δεν υπήρχε ο Ωρίωνας, ο ουρανός δεν θα ήταν πλήρης, κάτι μοναδικό θα έλειπε από το φόντο του, ένα ολόκληρο αστέρι. Και το σφάλμα του  Ωρίωνα τον έκανε  αστερισμό. Ο μύθος λέει πως η Γη τον τιμώρησε, γιατί κόμπαζε πως κανένα ζώο δεν ξέφευγε από τα βέλη του.''
 Στο πρόσωπο του άνδρα χαράχτηκε ένα μειδίαμα λέγοντας: ΄’Και τί θες να μου πεις με αυτό;»  ''Τα λάθη μπορούν να φωτίσουν ουρανούς''  απάντησε η κοπέλα.
Το βράδυ δεν ακούστηκαν άλλες λέξεις ανάμεσά τους .Σιωπή. Τα λόγια ήταν πλέον περιττά και ανούσια. Αρκούνταν να ακούν τους ήχους του ανέμου να χαιδεύει τα φύλλα , τους γρύλλους να τραγουδούν αδιάκοπα  και παράλληλα  να βλέπουν τα αστέρια και να σκέφτονται την ατελείωτη τελειότητα του ουρανού.