Για τους περαστικούς

Ανοίγω την πόρτα.

Ο δρόμος αδειανός.

Απλώνω το βήμα στο πεζοδρόμιο.

                                                               Τρέχω.

 Ασθμαίνοντας περπατώ.

                                                               Προσέχω.

Δε  θέλω να τους δω.

Πρέπει τους περαστικούς να         αποφεύγω.

Είναι που 

                                                       φοβάμαι.

Φοβάμαι την πεζή τους ύπαρξη. 

Όναρ

΄  Ύπνος βαθύς. Άνοιξα λίγο τα μάτια. Κοιμόσουν πλάι μου ήρεμος και γαλήνιος. Θα 'πρεπε να πέρασαν δύο τρεις ακόμη ώρες ύπνου σαν άνοιξα πάλι τα βλέφαρα και αντίκρισα τα γαλάζια σου μάτια να με χαζεύουν. Σου χαμογέλασα. Κοιταζόμασταν σιωπηλοί και τα μάτια μιλούσαν μόνα τους. Άκουγα λέξεις που δεν είχαμε ποτέ προφέρει, δυνατά αισθήματα μέσα σε πυρωμένα βλέμματα. Δάκρυα σβήναν τη φωτιά, καθώς στο μυαλό ηχούσαν οι αρχαίοι στίχοι: "Ἄν  το ἥμισυ ἑαυτῶν ζητῶσιν οὕτοι ἐρῶσιν".

  Άπλωσα το χέρι να σ' αγγίξω, μα χάθηκες, εξαφανίστηκες μεμιάς. Τότε ξύπνησα, σηκώθηκα απότομα και σ' έψαχνα δίπλα μου. Το κρεβάτι άδειο, το μυαλό γεμάτο όνειρα. Η μνήμη  ό,τι ποτίστηκε, αναπόφευκτα ξεβράζει σαν ταραγμένη θάλασσα. 

Κι εγώ ως ναυαγός, μονάχα επιπλέω.  

στις 4 Αυγούστου

Που να είσαι τώρα. Που γυρνάς απόψε αναρωτιέμαι. Το σπίτι είναι άδειο. Οι δρόμοι ήσυχοι τον Αύγουστο. Ανοίγω τη μουσική. Στέκομαι στο παράθυρο πλάι και χαζεύω το απέναντι οικόπεδο. "Κατεδαφιστέον" γράφει. Και οι μπουλντόζες έχουν κατακτήσει το αδειανό οικόπεδο. Βγαίνω έξω. Τα τριαντάφυλλα στον κήπο τόσο όμορφα.Μα η θέα των κίτρινων οχημάτων απέναντι με γεμίζει στεναχώρια. Μου θυμίζει εσένα. Εμένα. Εμάς. Το πόσο εύκολα διαλύθηκε το σαθρό μας οικοδόμημα, αυτό της μεταξύ μας αγάπης. Στέκομαι σιωπηλή και περιμένω. Τί περιμένω αλήθεια; Έχει νόημα να σε περιμένω; Να γκρεμίσω τη μνήμη ή τα τριαντάφυλλα να συνεχίσω να κοιτώ;Μίλα μου.΄Πες μου δυο λέξεις. Περιμένω εδώ βουβή. Απεγνωσμένη ν'ακούσω μέσα στη σιωπή έστω τη φωνή σου. Μπαίνω πάλι μέσα στο σπίτι. Κλείνω τις κουρτίνες. Δεν βλέπω πια το τοπίο αυτό. Που είσαι τώρα αναρωτιέμαι. Που να γυρνάς πάλι; Η μουσική σπάει τη σιωπή. Κι εσύ ακόμη να φανείς....

τα πρέπει

Θα 'πρεπε
να μη σε θέλω
απ'τις θύμησες
να  μην τρέφομαι,

γιατί το ξέρω

είσαι τέλος
χωρίς αρχή.

Κι όμως περιμένω τα βράδια στο παραθύρι
να φανούν τα φωτεινά σου μάτια,
Το ξημέρωμα
κάθε βράδυ περιμένω
για της ψυχής το ημέρωμα

Θα 'πρεπε
τη μνήμη
να κοιμίζω,
να μην περιμένω πια. 

πριν σε γνωρίσω
δεν ήμουν κουρασμένη
όπως τώρα
τόσο φοβισμένη

πριν σε γνωρίσω,
είχα πίστη ακόμα
στους ανθρώπους

και τώρα που  κάπως σε γνώρισα
 απογοήτευση κυριεύει το κορμί.

να μη σε γνώριζα ποτέ
εύχομαι τα βράδια
όταν παγώνει η ψυχή
και σφίγγεται το σώμα.

το ανεκπλήρωτο

δεν δόθηκε ο χρόνος
ούτε ο καιρός
να σε κρατήσω όπως ήθελα στα χέρια μου
ανάμεσα
μόνο σκόρπιες στιγμές
που σαν Ερινύες επιστρέφουν
τα βράδια και τα άδεια πρωινά

για να τιμωρήσουν το ανεκπλήρωτο.

κρατήσου

~
κράτησέ με
μην με αφήνεις,

το μόνο που απέμεινε
                                               είμαι εγώ.
~ 

H κόλαση είναι οι άλλοι

Hell is other people~  J. P. Sartre

Κάπου ανάμεσα στο πλήθος,
στα ψεύτικα χαμόγελα
και χαιρετισμούς,
κάπου εκεί ανάμεσα
μπορεί να χάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Μα αυτό, δεν είναι μια κόλαση;

Ν'αλλάξεις,
να γίνεις ξένος προς εσένα.
Να ξεχάσεις τη φωνή σου
παρασυρμένος από τις φωνές των άλλων.


Η κόλαση είναι οι άλλοι, εκεί καταλήγω. 

To ξέρω.Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. 

                                      Ρίτσος Γ. ~ Η Σονάτα του Σεληνόφωτος