k

k

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Γεμίζω τη φωνή μου μελάνι
για νά μιλήσω γι'ανθρώπους 
που έφυγαν.
Ρουφώ δυό τζούρες οξυγόνο
το χαρτί μουσκεύοντας αναμνήσεις
 γι'εκείνους που ξέχασαν.
Σφίγγω τα χείλη
μυριάδες εικόνες σκάβοντας
στα άδυτα της μνήμης
έχασα

το μέτρημα σελίδων
ημερολογίου
σκίζοντας το Χρόνο
στα δύο.

Επάνω του βρήκα στιβαγμένα
τριαντάφυλλα ανοιγμένα
συνάμα
μ'αγκάθια ματωμένα.


                                                                    Πλήθος οι εικόνες,
γλυκιά κόκκινη γεύση 
από μετάξι,
άνθηρές υπάρξεις
λυρική αύρα καλοκαιριού,
μαζί με φωνές
κινδύνου ηχηρές 
αποδείξεις
μίας αλήθειας.

Οι άνθωποι φεύγουν και 
ξεχνούν.
Μα αέναη
η ευωδιαστή ανάμνηση
της ύπαρξής τους
 δεν φεύγει
 δεν ξεχνιέται
κι ούτε χάνεται.


~

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου